دعا و استجابت آن

یکی از اشکالات بنیادین برخی در توجیه عقاید و باور های خود، گرفتن نتایج بی ربط از ایات قران یا حدیث و ربط دادن های بی ربط است. جالب انجاست که برخی اوقات اگر کسی به بی ربطی اشاره کند او را عوام هم می نامند. البته من هم در گفتارم و یا نوشتارم دارای چنین اشکالاتی بوده ام. اما اینکه من اشتباه کرده ام، توجیه اشتباه دیگری نمی شود و همه باید خود را اصلاح کنیم.
مساله ای که می خواهم در اینجا به آن بپردازم، درباره دعا است. سوره غافر آیه(60) می گوید: “وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ”. معنای این آیه این است: “و و پروردگارتان فرمود مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم در حقيقت كسانى كه از پرستش من كبر مى ‏ورزند به زودى خوار در دوزخ درمى ‏آيند”. دعا یعنی خواندن به سوی خود. دعوت کردن فردی یعنی آن فرد را به سوی خود بخوانید. آن چیزی که بسیاری از دعا در ذهن دارند، درخواست و حاجت طلبیدن است که در عربی به آن”سوال” می گویند. از خداوند در متون دینی و مقدس اسلام به عنوان “خیر المسئولین” یاد شده است. البته لغات و کلمات اگر چه مختلف هستند اما اشتراکاتی دارند. مثلا انسانها در قالب دعا از خداوند درخواست و تقاضا می کنند. اما حقیقت دعا با حقیقت درخواست یا تقاضا فرق دارد. همجنین اجابت یعنی پاسخ دادن
جالب آنجاست که ضمانت براورده شدن درخواست را عملا نداده اند. در روایات که ربط مستقیمی به آیه ذکر شده ندارند در مورد نحوه برخورد نظام هستی با “درخواست از خداوند” که به صورت دعا بیان می شود، مطالبی را آورده اند.

بازدیدها: 35

درباره‌ی صابر کثیری بیدهندی

دانش آموخته دانشگاه صنعتی شریف و تربیت مدرس در رشته برق- الکترونیک. علاقه مند به دین و فلسفه. saber.kasiri.b@gmail.com

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *