عدم عصمت انبیا و امامان

همانطور که در یکی از نوشته ها بیان کردم، بحث عصمت انبیا به عنوان یک قاعده برای باورمندان به قران منتفی است و خلاف آیات صریح قران است.

یکی از دلایلی که باورمندان به عصمت انبیا و امامان مطرح میکنند و تکنیکی عمومی برای توجیه بسیاری از عقاید دینی آنهاست، بحث قدرت خداوند است.

این جماعت میگویند “خداوند اراده کرده است که انبیا و امامان معصوم باشند.”

اشکال چنین ایده ای آن است که در چنین فرضی عملا انبیا و امامان “اختیاری” برای گناه کردن ندارند و عصمت جبری هیچ فضیلتی ندارد. در واقع اینها انسان ها را به دو دسته تقسیم میکنند: دسته ای دارای اختیار گناه و پاکی، دسته ای دارای عدم اختیار برای گناه.

اینها عملا متوجه دو نکته مهم نیستند.

1- عصمت جبری اساسا فضیلت نیست.

2- هدف خداوند از خلقت انسانهایی که اختیاری برای راه بین گناه و پاکی ندارند، چیست؟ آیا اینها صرفا “ربات هایی” برای هدایت “انسانهای مختار” هستند؟ ایا این ادعا توهین به بخشی از انسانها، که انبیا و امامان هستند، نیست؟

بازدیدها: 8

درباره‌ی صابر کثیری بیدهندی

دانش آموخته دانشگاه صنعتی شریف و تربیت مدرس در رشته برق- الکترونیک. علاقه مند به دین و فلسفه. saber.kasiri.b@gmail.com

همچنین ببینید

دفاع از فهم عرفی

دفاع از فهم عرفی

اخیرا در برخی مباحثات، گروهی حملات خود را متوجه شناخت عامه مردم و به قول …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *