عدم عصمت انبیا و امامان

همانطور که در یکی از نوشته ها بیان کردم، بحث عصمت انبیا به عنوان یک قاعده برای باورمندان به قران منتفی است و خلاف آیات صریح قران است.
یکی از دلایلی که باورمندان به عصمت انبیا و امامان مطرح میکنند و تکنیکی عمومی برای توجیه بسیاری از عقاید دینی آنهاست، بحث قدرت خداوند است.
این جماعت میگویند “خداوند اراده کرده است که انبیا و امامان معصوم باشند.”
اشکال چنین ایده ای آن است که در چنین فرضی عملا انبیا و امامان “اختیاری” برای گناه کردن ندارند و عصمت جبری هیچ فضیلتی ندارد. در واقع اینها انسان ها را به دو دسته تقسیم میکنند: دسته ای دارای اختیار گناه و پاکی، دسته ای دارای عدم اختیار برای گناه.
اینها عملا متوجه دو نکته مهم نیستند.
1- عصمت جبری اساسا فضیلت نیست.
2- هدف خداوند از خلقت انسانهایی که اختیاری برای راه بین گناه و پاکی ندارند، چیست؟ آیا اینها صرفا “ربات هایی” برای هدایت “انسانهای مختار” هستند؟ ایا این ادعا توهین به بخشی از انسانها، که انبیا و امامان هستند، نیست؟

همچنین ببینید

حکومت در اسلام

حکومت در اسلام

در این نوشتار قصد دارم از حکومت و نحوه حکومت رانی در صدر اسلام سخن …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *