غلو در دین

قران کریم در سوره کهف آیه(110) می گوید:
قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُکُمْ یُوحَىٰ إِلَیَّ أَنَّمَا إِلَٰهُکُمْ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَمَن کَانَ یَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا یُشْرِکْ بِعِبَادَهِ رَبِّهِ أَحَدًا
توجه همگان را به دو کلمه در این آیه جلب می کنم:
اول کلمه “بشر” است. این کلمه در مذاق اهل کلام شایسته توجه است. واضح است که همگان می بینند که پیامبر “بشر” است و لذا این گفتار لغو و عبث به نظر می رسد که به لحاظ کلامی دون شان قران است که دارای لغو و عبث باشد. پس پیداست که باید آثار عدم بیان چنین عبارتی را جستجو کنیم و میبینیم با وجود بیان آن غُلاه و اهل غلو در اسلام و شیعه چه ها که نکردند.
کلمه دوم عجیب تر است و در واقع باید ملاحظاتی که در قسمت اول ذکر کردم را نیز در یاد داشته باشیم و آن ” مِّثْلُکُمْ” است. به عبارتی در این آیه صرفا نمی گوید که پیامبر نیز بشر است، بلکه تاکید می کند و بیان می دارد که بشری است “مانند شما”.
اینجاست که قران نیز زمین زده می شود و غالیان به غلو مشغول اند و مثلا زیارت جامعه کبیره را تبلیغ می کنند.

همچنین ببینید

گالیله و کلیسا

گالیله و کلیسا

و اما باور من درباره گالیله و نزاع او با کلیسا، در ابتدا اقرار می …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *