قمار

در نهج البلاغه در بخشی از خطبه 215 امده است:
” اللَّهُمَّ اجْعَلْ نَفْسِي أَوَّلَ كَرِيمَةٍ تَنْتَزِعُهَا مِنْ كَرَائِمِي وَ أَوَّلَ وَدِيعَةٍ تَرْتَجِعُهَا مِنْ وَدَائِعِ نِعَمِكَ عِنْدِي”
“بار خدايا، جان مرا نخستين نعمت گرانبهايى قرار ده كه از نعمتهاى گرانبهاى من مى ستانى و نخستين وديعه اى از ودايع خود كه از من بازپس مى گيرى.”

در وصف این جمله منسوب به امیرالمومنین می گویند که منظور آن است که قبل از شرف، انسانیت، عدالت و سایر ارزشها بهتر است آدمی جان خود را از دست بدهد و سایر نعمت های شریف انسانی ارزش کمتری از جان آدمی دارند. اما من هیچ گاه چنین دعایی نکردم و ان شاءالله نخواهم کرد. خواهم گفت چرا.

بچه که بودم با کارت های مقوایی و عکس های درون آدامس ها با همسالان خود بازی می کردم. روزی بزرگتری گفت که شماها قمار بازی می کنید و قمار حرام است!
وقتی بزرگ شدم تصمیم گرفتم بار دیگر چون کودکی بازی کنم. اما اینبار نه با کارت های مقوایی و عکس های بی ارزش. این بار تصمیم گرفتم همه ارزشهای انسانی خودم از جمله شرف، حیثیت، آبرو، انسانیت، مکارم اخلاقی، اعتقادات و جان خود را نیز به میدان قمار ببرم. همه را در کاسه گذاشتم و وارد بازی شدم.
قمار داور ندارد. حتی خدا نیز داور قمار بازان نیست. هر کس باید خود کشتی بگیرد و خود سهم خود را به چنگ آورد.
بسم الله

بازدیدها: 49

درباره‌ی صابر کثیری بیدهندی

دانش آموخته دانشگاه صنعتی شریف و تربیت مدرس در رشته برق- الکترونیک. علاقه مند به دین و فلسفه. saber.kasiri.b@gmail.com

همچنین ببینید

دفاع از فهم عرفی

دفاع از فهم عرفی

اخیرا در برخی مباحثات، گروهی حملات خود را متوجه شناخت عامه مردم و به قول …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *