معرفت اله و نکاتی درباره آن

“معبود” آن است که باید عبادت شود. ویژگی عبد اطاعت محض و تسلیم بودن است.
“رَبّ” آن است که در برابر او و اراده او باید متواضع بود. ظاهرا ذکر فرد قائل به مقام ربانیت “الحمدالله” است. یعنی چنین شخصی تحمید را زیاد دوست دارد.
“حق” ان است که باید با او بود. ویژگی حق آن است که مخلوق را شیفته می کند. حق طلبیدنی است و انسان به واسطه حق طلبی استقامت پیدا می کند.
“اِله” آن است که باید پرستیده شود.
پرستش در عالم رویا به صورت سجده دیده می شود و عبادت در عالم ظاهر سجده است.
نزدیک ترین کلمه عربی به پرستش-که کلمه ای فارسی است- شاید “حرمت نهادن” باشد.
ویژگی پرستش کننده اطاعت و تسلیم به واسطه حرمت نهادن است.
حرمت نهادن و پرستش امری بیشتر ذهنی و بندگی امری بیشتر عملی است. به عبارتی بنده از آن رو که در عمل اطاعت خدا کرده است، احترام به خدا در او تجلی میکند و پرستش کننده به واسطه احترام زیاد عبادت و بندگی میکند.

همچنین ببینید

معرفت اله

معرفت اله

در نوشتار مربوط به معرفت نفس پرسیده شد که چه معرفتی بالاتر از معرفت به …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *