نجاست در قران

در این نوشتار درباره نجاست از منظر قران بحث می کنم. در قران دو کلمه “أُحِلَّ” و “حَرَّمَ” ذکر شده است. أُحِلَّ در مورد خوردنی های حلال به کار می رود و طبیعی است که مابقی از منظر خوردن حرام هستند. بنابراین کلمه حَرَّمَ نمی تواند به خوردنی های حرام اشاره کند و در واقع بیانگر آن است که آنچه عبارت ” حَرَّمَ ” درباره آن در قران آمده است دارای احکامی اضافه بر حرام بودن خوردن آن است و این معنای نجاست در قران است. در واقع احکام آن صرفا بدن و لباس نمازگزار و محیط مسجد را در بر میگیرد(این نکته از حدیث فاش می شود). در واقع کلمه “نجس” در قران به معنای فقهی نجس نیست و به معنای پلید است که در مورد مشرک به کار رفته است و مشرک با کافر متفاوت است.
آنچه در قران برای آن کلمه “حَرَّمَ” ذکر شده است، و در واقع نجس است، 3 چیز است:
• مردار(الْمَیْتَهَ)
• خون(الدَّمَ)
• گوشت خنزیر(لَحْمَ الْخِنزِیرِ)

همچنین ببینید

واجب الوجود

واجب الوجود

یکی از اشکالاتی که برخی خداباوران با آن دست و پنجه نرم می کنند آن …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *