وحدت وجود و نظام جوهری-اعراضی

“نیستی صرف” هست و “هستی صرف” نیست و از جمع میان این دو “شدن” حاصل می شود.
این آغاز عرفان است.
“نیستی صرف” یگانه جوهری است که هست و “هستی صرف” اعراض هستند که بدون جوهر نیستند.
بگذریم.

همچنین ببینید

الصَّمَدُ

الصَّمَدُ

عده ای از عرفا در باره عبارت “اللَّـهُ الصَّمَدُ” از جوف نداشتن پروردگار سخن رانده …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *